Geld & Geluk

763 (1).jpeg

Ergens midden oktober zat er een mailtje in de mailbox: Inge van Het Laatste Nieuws had me via Instagram gevonden en vroeg of ik interesse had in een interview voor de rubriek “Geld & Geluk“.

Mijn man stond daar eerst wat wantrouwig tegenover, maar ik zag dat meteen zitten. Ik ben een open boek voor iedereen die hier binnenkomt, geheimen heb ik niet! En ik heb er geen probleem mee om naar buiten te komen met onze financiële situatie. Een paar mailtjes later zat ik met Inge rond de tafel.

Ik vermoed dat ik voer gaf voor 7 rubrieken, want dat praten met Inge, dat ging wel heel vlotjes. Ik sprak over mijn passie, over mijn job en mijn winkels, over de kinderen en de jeugdzorg, over bouwmiserie en bouwgeluk, over kleine gelukjes en dingen die jammer zijn. En over geld natuurlijk.

Confronterend wel, want financieel ben ik zwaar achteruit gegaan. Geld maakt niet gelukkig, want ik zou wat ik vandaag doe voor geen miljoenen willen inruilen, maar het zou makkelijk zijn als er wat meer reserve is. Ach, rijk hoef ik niet te worden, het zou alleen fijn zijn als het soms wat minder als “overleven” aanvoelde.

Steven, de fotograaf heeft z’n werk gehad om onze jongens een beetje deftig op beeld te krijgen. Aapjes zijn het, die twee. Emiel, onze zoon, en Tchad, onze pleegzoon verschillen precies één jaar in leeftijd. Ze groeiden samen op, Tchad is nu 3 jaar voltijds bij ons. Echte broers zijn het, in iedere zin van het woord. Samen lachen, vechten, kattenkwaad uithalen. Moest je pleegzorg overwegen, dan kan ik dat alleen maar aanraden. Het verrijkt je leven. Makkelijk is het niet, en het is frustrerend. De wetgeving omtrent jeugdzorg werkt niet altijd in het belang van de kinderen, vind ik. Ik zou de politiek ingaan, alleen al om aan die wetgeving te sleutelen. Maar dat is een ander verhaal. 😉
Wie weet vertel ik dat ook nog eens in de krant, want dit smaakte zeker naar meer.

Veel leesplezier X

Het artikel in Het Laatste Nieuws lees je hier.

Krijg je het artikel niet te lezen maar wil je toch graag weten wat ik nu eigenlijk verdien, dan kan je het hier lezen. 🙂 artikel Geld en geluk

 

Mijn jongens in See You at Six!

Het is ondertussen bijna drie jaar geleden, dat die laatste post eruit ging. Het spookt al maanden door mijn hoofd, hoe graag ik opnieuw zou starten met bloggen. Awel, vandaag is de dag! So there we go!fullsizeoutput_60b7.jpegWist je dat wij hier in Lier en Duffel fantastisch mooie plekjes hebben om te wandelen en even te genieten van een stukje ongerepte natuur? De Netedijken zijn ideaal om op een zonnige ochtend even tot rust te komen. En om te genieten van mijn fantastische jongens, broers in elke opzicht van het woord, behalve dan het nest waar ze uitkomen.

fullsizeoutput_60ba.jpegDe weekends waarop wij ABSOLUUT niets te doen hebben zijn hier schaars, om niet te zeggen onbestaand. Maar afgelopen weekend waren onze winkels allebei dicht en hadden wij, voor het eerst in heel lange tijd, geen enkel “moetje”! Ik moet u niet vertellen hoe zeer wij daarvan genoten hebben.

Tchad, ons pleegzoontje, kruipt graag voor de lens. Maar Emiel, onze zoontje, krijg je niet snel op beeld. Ik maakte de Billie ’t shirts net voor de lancering van de laatste See You at Six collectie, maar het lukte niet eerder om Emiel enigszins “toonbaar” op foto te krijgen. 🙂 Tchad liet zich eerder al eens van zijn charmantste kant zien.

IMG_1299.JPGVoor het ’t shirt van Tchad combineerde ik de Iced Tea french terry met een zwart wit gestreepte boordstof, een perfecte match met het rietje op de print.

Voor het ’t shirt van Emiel gebruikte ik de Painted french terry met bijhorende boordstof. Wat was ik blij met die stof! Emiel zijn lievelingskleur is namelijk geel! En laat dat nu net een kleur zijn die je niet dikwijls tegenkomt in de stofjeswereld. Dus Painted French Terry, wees welgekomen! fullsizeoutput_60bd.jpeg

fullsizeoutput_60b2.jpeg

fullsizeoutput_60c1.jpeg

fullsizeoutput_60bc

Voor mijn 6-jarige Emiel knipte ik een Billie in maat 134, voor de 5-jarige Tchad knipte ik een Billie in maat 122. De French Terry mag al iets losser rond hun lijfje hangen, en de patroontjes van Zonen09 vallen eerder klein uit. Ze zitten nu perfect nu.

Zo, een kort en eenvoudig blogberichtje om weer van start te gaan. Ik moet zeggen, het doet me nu al goed. Een gevoel van, “de kop is eraf!”! Geen verdere uitleg nodig en ik kan gewoon weer bloggen wanneer ik daar zin in heb!

Fijn, weer een vinkje op mijn wishlist!

Patroon: Billie Zonen09
Stofjes: Emiel in Painted French terry, Tchad in Iced Tea french terry van See You at Six

Over lijstjes, zwangerschapsdementie en alles vergeten…

boekjes

 

Heb jij dat ook, gevoel van onrust, dat het niet voor altijd door kan blijven gaan… ?

De ene moment heb je voor de volle 100% vertrouwen dat alles goed komt, en een vingerknip later slaat de twijfel toe. Gaat dit wel lukken? Kan ik dit volhouden? Ben ik wel goed genoeg? Die momenten dat het lijkt alsof al je zelfvertrouwen ineens verdwenen is. Moe word ik daarvan! Je hoofd dat overvol zit en de gedachtenmolen die maar blijft malen, dag in dag uit, nacht in nacht uit…

Het vreet energie, energie die ik heel hard nodig heb om net al die dingen, leuk en minder leuk, te blijven volhouden. Hoe voller het hoofd, hoe meer ik dreig te vergeten. Om gek van te worden.

Vorige week kwam er een tof zwanger madammeke langs in de winkel, met een lijstje want ze vergeet alles sinds ze zwanger is. Zwangerschapsdementie! Tegenwoordig is de smartphone haar beste vriend, daar lijst ze al haar to do’s in. Ik vertelde haar dat die zwangerschapsdementie niet voorbij is na de bevalling! Onze Emiel is 2 geworden en het lijkt alsof de zwangerschapsdementie alleen maar erger wordt! We hebben gelachen, over dingen zeggen en 2 minuten later vergeten zijn dat we ze hebben gezegd. Over dingen doen, en later opnieuw hetzelfde doen omdat we niet meer weten dat we dat al gedaan hebben!

En dan ’s avonds als ik in bed lag dacht ik daarover na (want onmiddellijk slapen lukt al weken niet meer). Waarom vergeet ik toch zoveel? Hoe komt het dat ik soms (of dikwijls) zo afwezig ben? Fysiek wel aanwezig, maar mentaal op een heel andere planeet! Onrust! Ik dacht na over de onrust in mijn hoofd, over zo snakken naar een plaatsje waar ik tot rust kan komen. Lichamelijk maar vooral mentaal. Ik kan soms ontroostbaar beginnen huilen, gewoon omdat ik geen rust vind en daar zo ontzettend moe van word.

En toen kwam het! Ik nam een besluit. Ik heb het lang gedaan en om wat voor vergeten reden dan ook ben ik ermee gestopt. Waarschijnlijk omdat het toen beter ging, en ik dacht dat ik het niet langer nodig had.

Ik ga terug lijstjes maken! Lijstjes voor alles, voor het huishouden, voor de kinderen, voor de winkel, voor mezelf, voor mijn blog,  voor de workshops, voor mijn to do’s en t0 sew’s, lijstjes voor alles en nog wat. En misschien, heel misschien ook nog een “hubby” lijstje. (als hij mijn lijstjes respecteert! 😉 )

In de Hema vond ik kleurrijke schriftjes, zo van die schriftjes die goesting geven om in lijstjes vorm te schrijven. Daar kan ik nu echt gelukkig van worden, van zo een schriftjes. Onbeschreven blaadjes, een mooi covertje, en dan de pen die zo die eerste woordjes (in mijn geval lijstjes) schrijft, zalig vind ik dat!

Lijstjes schrijven, en afwerken, om zo weer wat rust in mijn hoofd en in mijn leven te vinden. En het werkt! Het is nu bijna 16uur, ik heb nog altijd mijn pyama aan en moet nog douchen, maar ik heb het volledige lijstje “administratie” afgewerkt! En dat brengt rust!

Dat bracht rust, want ik bedenk me net dat ik nog 2 uurtjes de tijd heb om 3 andere lijstjes af te werken en te douchen!

Hoe doen jullie het toch? Een gezin combineren met een drukke job, en dan nog proberen wat tijd over te houden voor de kids, de hubby en oh ja…. jezelf?