Een moeilijke beslissing.

Het afgelopen weekend namen wij een drastische beslissing. Eentje waar heel wat tranen en twijfels aan vooraf gingen. Maar soms moet je naar je lichaam luisteren en jezelf een spiegel voorhouden. You win some, you lose some, helaas. 

Het artikel in Het Laatste Nieuws, was, zo zwart op wit, heel erg confronterend. Vijf jaar al, werk ik, zeven op zeven, aan Madeline de stoffenmadam. En ik doe dat met hart en ziel. Met heel veel enthousiasme en liefde voor mijn klanten en mijn stofjes. 

Maar dat harde werk, die 4 à 5 uurtjes slaap per nacht, dat eist zijn tol. Mijn gezondheid wil niet (altijd) meer mee. Het afgelopen jaar werkten we met z’n drieën meer dan voltijds in onze winkels in Steenokkerzeel, Lier en de webshop. Geen tijd om zelf veel te naaien, geen tijd om verlof te nemen, geen tijd om eens ziek te zijn. En vooral: geen tijd om eens naar een voetbalmatch van de jongens te gaan kijken, of ’s avonds een gezelschapspelletje te spelen. Geen tijd om met Charlotte eens te gaan shoppen in het weekend. Geen tijd om iets leuks te doen met de kleinkinderen. Geen tijd voor de hubby en mij. Niet steeds tijd om bestellingen tijdig te plaatsen, of administratie te doen, geen tijd voor ontspanning. Geen tijd, geen tijd, geen tijd. Nooit tijd. 

Vijf jaar al, en de kinderen worden groter. Ik heb al zoveel moeten missen. Vijf jaar die nooit meer terugkomen. De afgelopen weken waren “kak”, want ik voelde dat het zo niet langer kon. Dat er iets moest veranderen. Maar ik wil niet opgeven, ik wil doorgaan en liefst dag en nacht. Ik wil graag 48 uren in een dag, en een 10-dagen week. En nooit moeten slapen. Maar zo werkt het niet. De ruzies thuis, omdat ik op de tippen van mijn tenen loop, altijd werk en verwacht dat het thuisfront zich maar aanpast aan mijn wilde plannen. Oh ja, ik durf dat eerlijk zeggen. Het moet niet makkelijk zijn om met mij samen te leven. Maar saai wordt het nooit! 😉 

Wat ik dus eigenlijk wil zeggen is, dat wij, met tranen in de ogen en met spijt in het hart, onze winkel in Steenokkerzeel sluiten. Mijn team raakt opgebrand, ik raak opgebrand. Marge voor extra personeel is er niet, dan zijn de opties op hé. 

Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het dagelijks contact in de winkel zo hard mis. Het van hot naar her hollen, zorgen dat nieuwe stoffen ingeboekt raken, de administratie, de planning, de logistiek, het maakt dat ik niet voldoende in de winkel sta. Ik mis jullie. En jullie mij, toch? 😉

Of we dan terugschroeven naar de Madeline van vijf jaar geleden? Nee hoor, wie mij kent, weet dat dat onmogelijk is. We zijn nog niet klaar, we gaan het alleen over een andere boeg gooien! En we willen werken vanuit één locatie, dat versterkt de teamgeest, dat verlaagt de vaste kosten, dat zorgt voor meer productiviteit. 

Die locatie blijft (voorlopig 😉 ) onze vertrouwde winkel in de Kantstraat in Lier. Vanaf februari zijn we daar 6 dagen op 7 open, dus ook op woensdagen! 

Lieve klanten van onze winkel in Steenokkerzeel, het spijt me. Want jullie zijn fantastisch. En de winkel is fantastisch, de locatie is top, de workshoppers zijn super aangenaam. Maar ik krijg het niet meer rond. Er komt heel wat bij kijken, en het lukt me niet meer. We laten jullie echter niet helemaal in de kou staan. 

Vanaf januari starten we met een TOTALE UITVERKOOP van de voorraad in Steenokkerzeel. Inclusief een groot deel van de inboedel. 

De winkel in Steenokkerzeel zal in januari enkel op woensdag, zaterdag en zondag open zijn. We hopen jullie daar nog, een laatste keer, massaal te mogen ontvangen. 

Vanaf februari starten we met “Madeline on Wheels”! Eén keer per maand komen we terug, we zoeken een locatie in de buurt van Steenokkerzeel, waar we één keer per maand op zondag een pop-up verkoop organiseren. 

We zoeken ook een afhaalpunt in de buurt voor webshop orders. En misschien, heel misschien blijven we ook workshops geven in de buurt van Steenokkerzeel. We verdwijnen dus niet helemaal, want we zien jullie graag. 

Soms moet je beslissingen durven nemen, of beslissingen terugdraaien. En je eigen beperkingen onder ogen durven zien. Ik ben moe, moe van te denken en te regelen, moe van nooit klaar te zijn. Gewoon moe. Ik wil graag nog heel lang verder draaien in deze fantastische naaiwereld, en zoals ik vandaag leef, tegen 200 per uur, houd ik dat geen jaren meer vol. 

Mijn verhaal, lieve mensen, met een knoop in mijn maag en tranen in mijn ogen, maar heel open en eerlijk. Want zelfstandige zijn, dat is niet makkelijk. Wat je denkt te zien, is niet altijd de realiteit. 

Veel liefs, 

Nancy